Και ενώ οι Έλληνες πολίτες συνεχίζουν να υφίστανται τα δεινά
από την εφαρμογή του νόμου 3845/2010 με θέμα «Μέτρα για την εφαρμογή του
μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη−μέλη της Ζώνης του
ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο» (το περίφημο Μνημόνιο), όπως αυτός
υπεγράφη από τα συμβαλλόμενα μέρη, 2
Υπουργοί της τότε κυβέρνησης αποκάλυψαν μέσα στην εβδομάδα πόσο χρόνο
αποφάσισαν να αφιερώσουν για την ανάγνωση του Μνημονίου προτού σχηματίσουν
γνώμη για το περιεχόμενό του.
Ο τότε υπουργός Υπουργός Προστασίας του Πολίτη και νυν
Υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ανέφερε μιλώντας σε πρωϊνή εκπομπή: «Δεν διάβασα το μνημόνιο εκείνη την εποχή
γιατί είχα άλλες υποχρεώσει και άλλα καθήκοντα». Από τη μεριά της, η τότε
Υπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας Λούκα Κατσέλη είχε
σπεύσει να μας καθησυχάσει: «Εγώ
προσωπικά το διάβασα ένα Σάββατο πρωί για τρεις ώρες», για να συμπληρώσει
εκ των υστέρων: «Ως Υπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας επεξεργάστηκα τις διατάξεις του Μνημονίου
που αφορούσαν στον τομέα ευθύνης μου μέσα στο ασφυκτικό χρονικό πλαίσιο
ωρών που είχε τεθεί εξαιτίας της ανάγκης ολοκλήρωσης των διαπραγματεύσεων
προκειμένου η χώρα να κάνει χρήση του Μηχανισμού Στήριξης». Κοινώς, ο κ. Χρυσοχοΐδης
δεν αφιέρωσε ούτε λεπτό, ενώ η κα Κατσέλη διέθεσε 3 ολόκληρες ώρες από τον
πολύτιμο χρόνο της για τη σημαντικότερη «συνθήκη» που προσυπέγραψε το Ελληνικό κράτος
στη σύγχρονη πολιτική ιστορία του, από την εποχή της προσχώρησής του στην
Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα το 1981.
Αλλά, το ψήφισαν. Χωρίς
δεύτερη σκέψη, χωρίς να έχουν πλήρη γνώση, ως άβουλα όντα, επειδή τους
υπαγορεύτηκε να το ψηφίσουν από την κοινή κομματική γραμμή. Άραγε, θα
συμπεριφέρονταν με τον ίδιο ανεύθυνο τρόπο αν δανείζονταν ως ιδιώτες από
τραπεζικό ίδρυμα; Ο κ. Χρυσοχοΐδης θα υπέγραφε χωρίς να διαβάσει τους όρους,
ενώ η κα Κατσέλη θα αφιέρωνε σχετικά μικρό διάστημα διαβάζοντας επιλεκτικά κάποιους
παραγράφους της σύμβασης που θα υπέγραφε;
Στον αντίποδα, όταν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ «τόλμησαν» να
ψηφίσουν κατά βούληση για κάποια άρθρα του πολυνομοσχεδίου του Υπουργείου
Οικονομικών, επειδή, καθώς αποδείχτηκε, δεν υπήρχε κοινή κομματική γραμμή λόγω
του απουσίας του αρχηγού της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, Γ. Παπανδρέου,
στην Κόστα Ρίκα, ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων, Κώστας Σκανδαλίδης, έσπευσε να τους
ανακαλέσει στην τάξη και έκανε λόγο για «κενό
ηγεσίας και πολιτικής διεύθυνσης στην Κοινοβουλευτική Ομάδα». Έτσι ονομάζουν
κάποιοι το δικαίωμα προσωπικής γνώμης του κάθε βουλευτή. Όταν υπάρχει «πολιτική
διεύθυνση» και υποταγή στη γνώμη της ελίτ ενός κόμματος, όλα βαίνουν καλώς. Η
διαφοροποίηση κάποιων αποτελεί συνέπεια του «κενού εξουσίας» σε ένα κόμμα.
Ευτυχώς (;) για το κυβερνόν κόμμα, στη συνεδρίαση του Κοινοβουλίου για την
επικύρωση του Μνημονίου, κανείς από το «κοπάδι» δεν τόλμησε να ξεστρατίσει για
να παρατηρηθεί «κενό εξουσίας», ακόμα και αυτοί που δεν το διάβασαν ή διάβασαν
μερικά χωρία επιλεκτικά τελικά υπερψήφισαν το νόμο.
«Ουδέν κακόν αμιγές καλού» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι,
και αν παραβλέψουμε την αυξανόμενη
φτώχεια σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, τη διόγκωση της ανεργίας, τη διαρκή
κατρακύλα της πραγματικής οικονομίας και το γεγονός ότι η χώρα βρίσκεται σε
λειτουργία αυτόματου πιλότου με άγνωστη κατεύθυνση, η κρίση που συνεχίζουμε να
βιώνουμε είχε και κάποια θετικά σημεία:
-
Αυτογνωσία:
Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα συνειδητοποιήσαμε την πραγματική δύναμη της
οικονομίας μας. Είμαστε ένα φτωχό κράτος, με υψηλό χρέος, που όμως μπορούσε να
αντλεί αφειδώς δανεικά από τις αγορές, την ώρα που το ΑΕΠ και οι εξαγωγές μας
συρρικνώνονταν αφού προτιμούσαμε να εισάγουμε μαζικά από το να παράγουμε. Συγχρόνως,
πέρα από το διογκούμενο κρατικό δανεισμό, υπήρχε και ο εσωτερικός δανεισμός, με
τα τραπεζικά ιδρύματα να χορηγούν δάνεια για κάθε λογής υπερκαταναλωτική ανάγκη
(διακοπές, αυτοκίνητα, shopping therapy…)
-
«Οι μάσκες
έπεσαν»: Μάθαμε ποιοι παρασιτούσαν σε βάρος του κουφαριού που ονομάζεται
Ελληνικό Δημόσιο, αλλά κυρίως συνειδητοποιήσαμε το ηθικό βάρος αυτών που μας
κυβερνούν όλα αυτά τα χρόνια. Ακόμα και αν δεν αποδίδεται Δικαιοσύνη για κάθε
ατασθαλία τους καθώς συνεχίζουν να κρύβονται πίσω από τη βουλευτική ασυλία,
ξέρουμε ότι είναι ένοχοι, έχουν απογυμνωθεί στα μάτια μας.
Όμως, η παραδοχή των ανωτέρω δεν αρκεί. Καλούμαστε να
απαντήσουμε στο καίριο ερώτημα: «Τις
πταίει;». Αφού έχουμε εντοπίσει τους θύτες και τα θύματα, πρέπει να βρούμε και
τον ηθικό αυτουργό.
Δυστυχώς, ο ηθικός
αυτουργός είμαστε εμείς. Ανεξάρτητα από το αν υπήρξαμε από τη φύση μας
κακοθημένοι ή γίναμε στην πορεία, ως λαός κάναμε κάκιστες επιλογές από το 1974
και έπειτα. Το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι ο καθρέφτης της ελληνικής κοινωνίας
και ακόμα και αν δε μας αρέσει αυτό που αντικρίζουμε στον καθρεφτισμό, κάπου
στο βάθος αναγνωρίζουμε και ένα δικό μας κομμάτι.
Στο «Βλέμμα του Οδυσσέα» του αδικοχαμένου Θεόδωρου
Αγγελόπουλου, ο Θανάσης Βέγγος αναφωνούσε: «Η Ελλάδα πεθαίνει». Και όμως, είναι αλήθεια, εδώ και δεκαετίες όλοι μας, άλλος περισσότερος και άλλος λιγότερο, είτε
από αμέλεια έιτε με δόλο, τη σκοτώνουμε καθημερινά. Ευτυχώς, η Ελλάδα
αντέχει. Άντεξε και σε χειρότερες συνθήκες για πολλούς αιώνες. Ας αφήσουμε στην
άκρη τα φονικά μας μέσα και ας επουλώσουμε τις πληγές της, πριν χαθεί και Αυτή
μαζί με εμάς.
Στο νέο μας ξεκίνημα, θα χρειαστούμε κάποιον να μας
κατευθύνει, τον οποίο ενδόμυχα αναζητούμε εδώ και καιρό. Φράσεις όπως «Αλλαγή»,
«Επανεκκίνηση» και όλα τα σχετικά εύηχα ευφυήματα των πολιτικάντηδων ακούγονται
γραφικά και ξεπερασμένα, δε μας γεμίζουν πλέον. Όλοι ψάχνουμε εναγωνίως ένα Σωτήρα, ένα Μεσσία που θα μας πάρει από
το χέρι και θα μας απαλλάξει από τη ζοφερή κατάντια μας, θα μας οδηγήσει σε μία
νέα εποχή, όπου δε θα ντρεπόμαστε να λέμε «Είμαι Έλληνας», ούτε θα επαναλάβουμε
τα εγκλήματα του παρελθόντος, καθώς θα φροντίσουμε να είμαστε ειλικρινείς, όχι
μόνο απέναντι στους άλλους, αλλά και απέναντι στον εαυτό μας, σε ένα ελληνικό
Κράτος που δε θα είναι εχθρικό και ξένο απέναντι στους πολίτες του, όντας φορέας
καταπίεσης και απομύζησης.
Υπάρχει όμως αυτός ο Μεσσίας; Μπορεί και να μην υπάρχει. Σίγουρα, δεν κατοικοεδρεύει εντός του
Ελληνικού Κοινοβουλίου. Αν υπάρχει, προτιμά να μένει στο περιθώριο και θα
χρειαστεί να ψάξουμε αρκετά για να τον εντοπίσουμε, ανάμεσα σε ψευδοηγέτες και
ψευδοπροφήτες. Οι ανάγκες της εποχής απαιτούν μια εξέχουσα προσωπικότητα, η
οποία θα υπηρετήσει το κοινό καλό, θα γεφυρώσει τα χάσματα ανάμεσα στις
κοινωνικές ομάδες και θα αναστηλώσει την εικόνα της Ελλάδας. Μεγάλo το
διακύβευμα, μεγάλες και οι απαιτήσεις… Σε μία εποχή οπού που παρατηρείται
έλλειμμα εξουσίας παγκοσμίως, σε μία εποχή που δε γεννά ηγέτες, εμείς αναζητούμε
ένα άλλο Περικλή ή έναν άλλο Καποδίστρια…
Έχουμε όμως την πολυτέλεια να περιμένουμε να εμφανιστεί; Ο
Βολτέρος ανέφερε σε περίφημη ρήση του: «Εάν ο Θεός δεν υπήρχε, θα έπρεπε να
εφευρεθεί». Μάλλον ήρθε η ώρα να
εφεύρουμε τον Μεσσία μας…
