Προσπαθούμε πάντα να είμαστε ορθολογιστές και για να καταλήγουμε σε ασφαλή συμπεράσματα, χρησιμοποιώντας λογικά επιχειρήματα, τα οποία πολλές φορές βασίζονται σε μετρήσιμα μεγέθη.
Βάσει αυτών, κατατάσσουμε τα πάντα, δημιουργώντας ατελείωτες λίστες, ακόμα και σε πεδία στα οποία δε χωρά ούτε λογική ούτε μεγέθη.
Ένα από αυτά είναι η μουσική. Κατά βάθος, είναι σχεδόν αδύνατο να εκφράσουμε με λόγια τα συναισθήματα που μας δημιουργεί μια μελωδία, από τη στιγμή που η εμπειρία που βιώνουμε στο άκουσμά της είναι κάτι τελείως υποκειμενικό, η οποία μάλιστα μπορεί να μεταλλάσσεται με την αλληλεπίδραση ποικίλων παραγόντων, είτε αρμονικών και με συνάφεια μεταξύ τους είτε αλληλοσυγκρουόμενων.
Παρά ταύτα, οι συνάδελφοι του μουσικού τύπου έχουν εδώ και δεκαετίες την τάση να κατατάσσουν τα albums κάθε χρονιάς με αριθμητική σειρά, κατατάξεις που ακολούθως δύναται να καλύψουν μία δεκαετία ή περισσότερες δεκαετίες. Το αποτέλεσμα πάντα ποικίλει, ανάλογα με το ύφος κάθε μέσου, το κοινό στο οποίο απευθύνεται ή ακόμα και τα «συμφέροντα» που εξυπηρετούνται.
Προσωπικά, παρακολουθώ εδώ και χρόνια τις συγκεκριμένες λίστες και τον απόηχο αυτών, με τα ατέρμονα παράπονα των αναγνωστών για τη χαμηλή θέση που κατέλαβε το αγαπημένο τους album ή την υψηλότερη κάποιου άλλου που δεν τους ικανοποίησε.
Αποφάσισα για πρώτη φορά να φτιάξω και εγώ μια τέτοια λίστα και όταν την ολοκλήρωσα, μετά από πολλές προσθήκες και αλλαγές, συνειδητοποίησα ότι είναι μάταιο να ευελπιστώ ότι θα βρω την πλήρη συμφωνία και ανταπόκριση όσων τη διαβάσουν, ακόμα και αν τυγχάνει να έχουμε τις ίδιες προτιμήσεις. Ακόμα πιο έκπληκτος αντελήφθην ότι κάθε φορά που ανέτρεχα σε αυτή, πάντα κάτι δε μου άρεσε. Έτσι, αποφάσισα να κάνω αριθμητική αναφορά στα 10 καλύτερα και απλή μνεία στα υπόλοιπα 35 albums γιατί ήταν αδύνατο να καταλήξω με σιγουριά σε μια τελική κατάταξη.
Και ενώ είχα την πεποίθηση ότι έτσι θα οδηγούμουν στην τελική μορφή της, πάλι κάτι έλειπε, κάτι δεν ήταν αρκετό... Άρχισα να παίρνω κάποια από τα 35 και να τα τοποθετώ στην 10άδα και τούμπαλιν. Αφού συνέχισα να αμφιταλαντεύομαι, κατάλαβα ότι έπρεπε να πάψω να σκέφτομαι και να απλά να αφήσω το συναίσθημα να αποφασίσει, τουλάχιστον μέχρι την ώρα που θα δημοσίευα τη λίστα. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι σε μία εβδομάδα ή σε ένα μήνα θα «αλλαξοπιστούσα». Ίσως του χρόνου τέτοια μέρα να «ξήλωνα» όλη τη λίστα και να την έφτιαχνα από την αρχή. Το να επινοούσα ένα σύστημα βαθμολόγησης ή να συνεκτιμούσα πωλήσεις και δημοφιλία πάλι δε θα είχε καμία αξία, γιατί θα αποξένωνα τελείως το προσωπικό στοιχείο και πλέον δε θα ήταν τα αγαπημένα μου albums για το 2011 αλλά ένας ψυχρός πίνακας με στατιστικά στοιχεία.
Ας ακολουθήσω λοιπόν το ένστικτό μου και ας αφήσω στην άκρη τις λογικές διεργασίες, οι οποίες δεν έχουν καμία θέση στην τέχνη. Αυτή είναι η οριστική (?) κατάταξη [όποιες διαφωνίες και αντιρρήσεις δεκτές, αν και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι το Νο1 δε θα το άλλαζα ούτε σε 10 χρόνια]:
1. Foo Fighters – Wasting Light
2. Drake – Take Care
3. The Black Keys – El Camino
4. The Weeknd – House Of Balloons
5. M83 – Hurry Up, We’re Dreaming
6. Danger Mouse & Danielle Luppi – Rome
7. Adele – 21
8. Mastodon – The Hunter
9. Kate Bush – 50 Words For Snow
10. Jay-Z & Kanye West – Watch The Throne
Και τα υπόλοιπα 35 χωρίς σειρά προτίμησης:
* Justice – Audio, Video, Disco
* Girls – Father, Son, Holy Ghost
* Radiohead – The King Of Limbs
* Lady Gaga - Born This Way
* Kasabian – Velociraptor
* Elbow – Build A Rocket Boys
* Arctic Monkeys – Suck It And See
* Coldplay – Mylo Xyloto
* Bon Iver – Bon Iver
* PJ Harvey – Let England Shake
* The Horrors – Skying
* OST Various Artists - Drive
* Florence & The Machine – Ceremonials
* Megadeth - TH1RT3EN
* Beyonce – 4
* Destroyer – Kaputt
* My Morning Jacket - Circuital
* Noel Gallagher’s High Flying Birds – Noel Gallagher’s High Flying Birds
* Machine Head - Unto the Locust
* OST Danny Elfman – Real Steel
* Friendly Fires – Pala
* The Field – Looping State Of Mind
* Wild Beasts – Smother
* St. Vincent - Strange Mercy
* Atlas Sound - Parallax
* James Blake – James Blake
* TV on the Radio - Nine Types of Light
* Red Hot Chili Peppers – I’m With You
* OST Howard Shore - Hugo
* Bjork – Biophilia
* Opeth – Heritage
* Feist – Metals
* Ryan Adams – Ashes and Fire
* Trivium – In Waves
* Fleet Foxes – Helplessness Blues
Μεγαλύτερη απογοήτευση: Το «Lulu» του Lou Reed και των Metallica (σε αυτό είμαι ανένδοτος. Και όπως σημείωσε πολύ πετυχημένα και ο αδερφός μου: «Δεν το θεωρώ καν απογοήτευση. Για να απογοητευτείς, πρέπει να περιμένεις ότι κάτι θα είναι καλό. Ήμουν σίγουρος πριν καν κυκλοφορήσει ότι το Lulu θα ήταν άθλιο».)
